Čudesna freska Svetog Đorđa u zadužbini kralja Milutina

Na fotografiji se nalazi freska Svetog Đorđa u zadužbini srpskog kralja Milutina Nemanjića, u kumanovskom selu Staro Nagoričane u Vardarskoj Srbiji. Ovakva predstava je jedinstvena i ne postoji nigde u Pravoslavlju, osim kod nas. 

Ako se malo bolje zagledate u fresku, videćete da se na njoj nalazi Sveti Georgije, u svom klasičnom vojvodskom odelu, ali on tu ne ubija aždaju (kao na svim poznatim predstavama Svetog Georgija), već je pripitomljuje. Aždaju na uzici, kao kuče, šeta devojka (smatra se da je to romejska carica Aleksandra i da ona simbolizuje ranu hrišćansku Crkvu), a iznad nje jaše onaj ko je pripitomio, Sveti Đorđe. 

Aždaja koju sveti ratnik Đorđe pripitomljuje simbolizuje mnogoboštvo, koje je Sveti Đorđe svojom Hristovom verom pobedio.

Zadužbina srpskog kralja Milutina građena je u jedinstvenom vardarskom stilu srpske arhitekture, kao i većina hramova čiji je ktitor bio srpski svetitelj.

Pred ovom ikonom Svetog ratnika Đorđa, molio se Milutinov sin, Sveti kralj Stefan Dečanski, pred bitku kod Velbužda 1330. godine, kada je srpska vojska odnela možda i najveću pobedu u svojoj istoriji, porazivši bugarsku vojsku. U bici kod Velbužda, ubijen je i bugarski car Mihajlo Šišman (1323-1330).

Za vreme Prvog svetskog rata bugarski okupatori su oskrnavili ovo remek-delo srpske arhitekture Vardarskog stila. Kopali su unutar Crkve Svetog Đorđa, tražeći kosti svog ubijenog cara Šišmana. Na crkvu su postavili ploču na kojoj je pisalo da je to navodno zadužbina njihovog vladara Šišmana. Tim rovarenjima i kopanjima, bugarski okupator je znatno oštetio i ovaj neverovatni freskopis. 

Na ikoni Hristovoj čak je (pored drugih varvarstava) jedan bugarski vojnik urezao nožem svoje ime „26.1.1916. godine Dr Avramov učitelj (doktor nauka)“. Njega su sledili i drugi neobuzdani skrnavitelji srpske svetinje, bugarski egzarhisti: Kiril jeromonah, Mihail monah iz Pezova, iguman Marko Manastirski, pop Dimitrije iz Palanske nahije. Kao da nije u pitanju ista vera i da i oni sami nisu Pravoslavci. 

Tužna je epizoda bugarskih okupatora, kojima je bugarski nacionalizam bio važniji čak i od same pravoslavne vere i Crkve, koju zajednički delimo, i u čije ime su grozne zločine i sknavljenja počinili.

Manastir Svetog Đorđa u Starom Nagoričanu, kao i ostali srpski manastiri u današnjoj Severnoj Makedoniji, prepušteni su zubu vremena i propadanju. Niko ne brine o ovom manastiru, osim meštana, jer je SPC proterana sa svog vekovnog područja 1967. godine, kada su Tito i njegova Komunistička partija stvorili kanonski nepriznatu tzv. MPC.

Ipak, meštani Starog Nagoričana su jedni od retkih u Vardarskoj Srbiji koji se uspešno odupiru nasilnoj makedonizaciji i dan danas opstaju i izjašnjavaju se kao svoji preci Srbi.

Zapratite nas i na socijalnim mrežama:

Fejsbuk

Instagram 

Tviter

Pročitajte još:

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *