Deo srpskog naroda koji je imao stoprocentan odziv u popunjvanja četničkih jedinica u Drugom svetskom ratu

Danas odajemo priznanje našim Vlasima Istočne Srbije i Timočke Krajine koji predstavljaju jedini deo srpskog naroda koji se stoprocentno stavio na raspolaganje generalu Dragoljubu Mihailoviću. Zaista postoje istraživanja istorijske građe iz Drugog svetskog rata koja govore da je odziv u četnike po vlaškim selima bio stoprocentan, a da nema niti jednog našeg Vlaha Istočne Srbije da je bio u partizanima, što je neverovatan podatak!  

Dakle, postojao je mizerno mali broj organizovanih partizana u Istočnoj Srbiji tokom okupacije čiji se sastav naglo uvećavao tek 1944. kada su počele oslobodilačke operacije Crvene armije koja je u Srbiju ušla iz Rumunije i Bugarske i kada se uvećavao dotok oružja partizanima od Britanaca. No formacijama komunističke partije nijedan Vlah nije pristupio. Jednostavno Vlasi su ostali najveći Srbi u tim krajevima, ne odustajući od svoje zakletve kralju, svoje Srpske pravoslavne Crkve i Krsne Slave kojih se nikada nisu odricali za razliku od našeg naroda iz nekih drugih srpskih krajeva.  

Ovi potomci hajduka iz četa hajduk Veljka i vojnika Timočke divizije, jedne od najznačajnijih srpskih vojnih formacija u našoj istoriji, a posebno iz Balkanskih i Prvog svetskog rata, tokom Drugog svetskog rata samo su nastavili tamo gde su njihovi preci zacrtali da treba da budu. Slavna Timočka divizija bila je toliko važna za srpsku vojsku da je recimo ona oslobodila Jedrene u Prvom balkanskom ratu ili je njenim jurišom izvršen konačni proboj i zadat konačni slom austrougarskoj vojsci na Ceru ili je ona u neverovatnom jurišu prednjačila na proboju Solunskog fronta da bi u okviru Druge armije oslobodila celu srpsku Bosnu i bila prva srpska jedinica koja je slavno umarširala u jedan od najznačajnijih srpskih gradova Banja Luku.

Da li znate koja je bila najveća i najduže slobodna četnička teritorija? 

To nisu bili ni Kraljevo, ni Čačak, ni Loznica, ni Gornji Milanovac, ni Kruševac, ni Kragujevac, ni Niš, ni Leskovac, već Timočka Krajina u kojoj se nalazilo preko 10.000 četnika pod oružjem. Boljevac i Sokobanja su gradovi koji su najduže bili slobodni u okupiranoj Srbiji od jeseni 1943. pa sve do ulaska Crvene armije u jesen 1944. U Sokobanji se nalazila funkcionalna četnička bolnica u kojoj su spas našli na stotine ranjenika.   

S obzirom da je Timočka divizija u okviru Druge armije tokom Aprilskog rata uspela da sačuva gotovo celokupno svoje oružje, 1942. su formirana čak četiri četnička korpusa u Istočnoj Srbiji: krajinski, mlavski, timočki i knjaževački.   

Od oko 530 američkih pilota i avijatičara spašenih od strane četnika tokom 1944. iza nemačkih leđa koji su bivali pogođeni nakon bombardovanja naftnih polja u Ploeštiju u Rumuniji, gotovo polovinu su spasili timočki četnici šaljući ih dalje u Pranjane, na Ravnu Goru i u Istočnu Bosnu gde su postojali četnički aerodromi.  

Ove oficire i junake bi trebalo zapamtiti. Njih je imenovao načelnik glavnog štaba i ministar vojni Kraljevine Jugoslavije general Dragoljub Mihailović i oni su junački i časno vodili ovu silnu vojsku u Istočnoj Srbiji. To su bili: kapetan Radomir Petrović ”Kent”, kapetan Leonida Petrović, major Simeon Ocokoljić ”Siniša Pazarac”, potpukovnik Ljubomir Jovanović ”Patak” i generalštabni pukovnik Velimir Piletić.  

Kao potomci dugujemo veliku zahvalnost slavnoj srpskoj vojsci Istočne Srbije zajedno sa našim hrabrim Vlasima koji joj do kraja služe sa verom u Boga za Kralja i Otadžbinu!  

Na slici vidite detalj sa zakletve Boljevačke brigade na Rtnju 1943. S leva na desno stoje kapetan Leonida Petrović (drugi) i kapetan Radomir Petrović ”Kent” (treći).

Zapratite nas i na socijalnim mrežama:

Fejsbuk

Instagram

Tviter

Pročitajte još:

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *