Sveti Radoje Arsović

Na fotografiji se nalazi Radoje Arsović, dvostruki doktor nauka na Sorboni i u Monpeljeu i ambasador Kraljevine Jugoslavije u Parizu između dva rata. Zamonašio se pred Drugi svetski rat i bio monah u Žiči, služivši kao desna ruka Svetog vladike Nikolaja Ohridskog i Žičkog (Velimirovića).

O njemu malo Srba uopšte zna da je postojao, a u pitanju je još jedan srpski svetac.

Rođen je kao Radoje Arsović, 13. decembra 1894. godine u selu Kušići kod Ivanjice, od oca Jefta Arsovića i majke Save. Osnovnu i srednju školu završio je u Srbiji. Doktorirao dvaput u Francuskoj iz oblasti filozofije na Sorboni i iz oblasti prava na unoverzitetu u Monpeljeu. Radio je kao službenik u diplomatskoj službi Kraljevine Jugoslavije u Francuskoj. Godine 1929. imenovan je za ambasadora Kraljevine Jugoslavije u Parizu.

Vratio se u zemlju 1937. godine kada prevodi knjigu „Žitije svetih devojaka“, objavljenu u Kragujevcu. Nakon pravoslavnog Bogomoljačkog sabora u Vrnjačkoj banji, pod vođstvom vladike Nikolaja, odlučuje da napusti diplomatsku službu i dolazi u Ohrid, a potom i Bitolj, gde je službovao uz vladiku Nikolaja. 

Zamonašio se u Bitolju 1938. godine, dobivši ime Jakov. I tako intelektualac sa dva doktorata i sa lepim položajem u društvu odlučuje da se odrekne sveta i provede ostatak života kao prost monah u strogom podvižništvu. Sa vladikom Nikolajem prelazi u monaško bratstvo manastira Žiča, kao sabrat. Jedno vreme je kasnije boravio i u manastiru Ljubostinja.

Po povratku iz Ohrida, uređivao je pred Drugi svetski rat časopis „Pismo“ i „Misionar“ u Kragujevcu. Sa koferom punim knjiga pešačio je i misionario između Čačka i Kraljeva. Bio je ćutljiv, smeran, smiren i prozorljiv; predvideo je nemačko bombardovanje Beograda i stradanje srpskog naroda. 

Kraljevčani ga pamte da je pred rat išao ulicama Kraljeva vodeći volove upregnute u jarmu, i upozoravajući narod, govoreći da mu predstoji ropstvo. Tokom Drugog svetskog rata propovedao je u beogradskim crkvama, a kada mu je to bilo zabranjeno nastavio je po gimnazijama i školama. U leto 1941. godine nalazio se u manastiru Ljubostinja, uz episkopa Nikolaja koji je tu bio interniran.

Prebijen je na smrt od strane komunističke vlasti 1946. godine nakon što je na stanici u Požarevcu razdelio 8000 kopija molitve Gospodnje „Oče naš“. Od posledica batinjanja ubrzo je mučenički i preminuo, pošto su ga Titovi komunisti prethodno zatvorili i podvrgli torturi sa ciljem da se odrekne „konzervativnih religioznih uverenja“. 

Iako sabrat manastira Žiče, po svojoj želji sahranjen je u manastiru Tumane.

Prepodobni Jakov Novi Tumanski proglašen je svetiteljem i SPC proslavlja ga 22. avgusta.

Zapratite nas i na socijalnim mrežama:

Fejsbuk

Instagram

Tviter

Pročitajte još:

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *