Šta je to motivisalo i motiviše i dalje naše naše neprijatelje poput ustaša da nas kao pravoslavne Srbe ubijaju i progone?

Velikosrpska hegemonija” kao izgovor za genocid.

Ovo je možda i najvažniji tekst koji pišemo na našem sajtu, pošto se ovom temom nisu bavile nikakve institucije; ”bratstvo i jedinstvo” na kome su odrasle generacije Srba je razgovor o ovome eliminisalo iz javnog diskursa, dok se ova tema itekako zanemarivala u okviru onoga što nazivamo ”kultura sećanja”, a nikakav film ili kakvo umetničko delo, pa čak ni ”Dara iz Jasenovca” nisu uspeli da odgovore na pitanje—šta to pokreće nekoga da nam ubija žene, decu, starce i ljude svih uzrasta samo zato što su pravoslavni Srbi.

Kada je komunistička Jugoslavija obeležavala mesta strašnog genocidnog stradanja srpskog naroda iz vremena Drugog svetskog rata, uglavnom je stajala uvredljiva formulacija za sve Srbe: ”ovo spomen obeležje posvećeno je antifašističkim žrtvama fašističkog okupatora” kojom se potpuno zamagljivala suština srpskog stradanja. Ti ljudi su zapravo stradali samo zato što su rođeni kao Srbi i zato što su kršteni kao pravoslavni hrišćani, a ruka koja ih je ubijala bila je hrvatska, hrvatsko-muslimanska, nemačka, mađarska, albanska, bugarska, itd. Što bi rekao naš vladika slavonski Jovan Ćulibrk (u okviru čije eparhije se nalazi kompleks logora Jasenovac i istoimeni manastir): ”Šta je moja baba Đuka sa Kozare znala šta je uopšte fašizam i antifašizam dok su je 1942. godine njene komšije ustaše klale”.

Kada analiziramo šta je pokretalo ili i dalje pokreće naše neprijatelje na ovako teške zločine, moramo prvo da napravimo paralelu sa nama po stradanju sličnim jevrejskim narodom. Stradanje Jevreja i Holokaust tokom Drugog svetskog rata pokretao je antisemitizam i tobožnja zavera Jevreja protiv nemačkog (i svih drugih evropskih-arijevskih) naroda sa ciljem vladanja svetom. Ovakva prilično umobolna i potpuno deplasirana teza upotrebljavana je za masovna ubistva Jevreja u fabrikama smrti. Ubijani su od inženjera, trgovaca i industrijalaca do, na primer, stanovnika najsiromašnijih mahala grada Soluna—sefardskih Jevreja koji su generacijama živeli na ivici egzistencije u naseljima sličnim brazilskim favelama.

Šta može da motiviše nekoga da ubije jedno dete Anu Frank koja piše svoj čuveni dnevnik; kome je ta petnaestogodišnja devojčica bilo šta nažao učinila? Dakle, Nemci su antisemitizmu (u Evropi vrlo star fenomen još od kraja 15. veka u rimokatoličkoj Kraljevini Španiji) dali pun zločinački smisao koristeći ga za obračun sa apsolutno svim Jevrejima zbog njihovog ”greha” što su rođeni kao takvi.

Antisemitizam je konsenzusom osuđen od strane celokupnog kulturnog i civilizovanog čovečanstva.

Da li je osuđena i srbofobija?

Za ovu analizu potrebno je ući u umove hrvatskih ustaša i drugih zločinaca prema Srbima i uvideti šta je pokretalo (i dalje pokreće) genocidne kampanje prema našem narodu?

Time se nažalost gotovo niko ne bavi, a videćemo da ta podjednako neutemeljena iskonska mržnja (umnogome slična antisemitizmu) i dalje postoji, čak i u zvaničnim političkim i institucionalnim krugovima na Balkanu. Tome smo i sami krivi kao Srbi, zato što na takvu mržnju i nebulozne formulacije slabo ili nikako ne reagujemo.

Ono što su Hrvati i ostali mrzitelji Srba i svega srpskog koristili u svojim genocidnim kampanjama bila je umobolna teorija o ”velikosrpskoj hegemoniji”. Ta formula, čiji su tvorci (srpski otpadnik) Ante Starčević—otac moderne hrvatske nacije, i njegov naslednik Josip Frank—hrvatski pravaš, izvire iz teorije tzv. državnog hrvatskog prava utemeljene polovinom 19. veka kada su pravoslavni Srbi, u okviru onoga što su oni zamišljali kao prirodna Hrvatska, bili u značajnoj većini.

Tu se rađa ideja o neophodnosti genocida nad Srbima, koje bi trebalo proterati, pokatoličiti ili pobiti u okviru onoga što oni zamišljaju da je Hrvatska, a pokretač ovakve kampanje nasilja bio je po zlu čuveni izgovor ”velikosrpske hegemonije”.

Tokom 19. i početkom 20. veka kao ”velikosrpska hegemonija” posmatrala se činjenica, odnosno realnost da su Srbi sa svojim štokavskim srpskim jezikom bili većinsko stanovništvo Hrvatske-Slavonije i Dalmacije kao austrougarskih pokrajni, a da su sami Hrvati kroz Ilirski pokret i delatnost Ljudevita (Ludviga) Gaja (tvorca latiničnog pisma kojom nažalost Srbi danas pišu) i đakovačkog biskupa Josipa (Jozefa) Juraja Štrosmajera prihvatili srpski jezik proglasivši ga ”hrvatskim književnim jezikom”. Ova etnička, institucionalno-vojna, finansijska, kulturna i jezička dominacija daleko istoričnijih Srba u Austrougarskoj, u poređenju sa tadašnjim Hrvatima, stvorila je narativ o ”velikosrpskoj hegemoniji” što je davalo vetra mržnji prema Srbima inspirišući buduće genocidne kampanje.

”Velikosrpsku hegemoniju” je potpomagala i Austrougarska u obračunu sa srpskim političkim ambicijama i borbom za srpsku autonomiju od Vojvodine Srbije, preko Vojne Krajine, pa sve do okupirane Bosne i Hercegovine. ”Velikosrpska hegemonija” je vodila ”vražje divizije” u po zlu čuvene pokolje Srba po Mačvi i Podrinju tokom okupacije u Prvom svetskom ratu.

Sa oslobođenjem i ujedinjenjem u jednu državu 1918. godine, ova potpuno neutemeljena teza o ”velikosrpskoj hegemoniji” pojavljivala se sporadično kod određenih ekstremnih političkih grupacija poput ”hrvatskih pravaša”, bugaraša iz VMRO, ustaških terorista, jugoslovenskih komunista i povremeno kod najekstremnijih elemenata Hrvatske seljačke stranke. Ovo raspoloženje su posebno negovali određeni ekstremni krugovi u okviru hrvatskog klera rimokatoličke crkve, a upravo ono će da podivlja u Drugom svetskom ratu kada iza nemačkih i italijanskih tenkova dolaze ustaše, a svoju institucionalnu upotrebnu vrednost dobiće dolaskom komunista na vlast.

Kada se činjenično i statistički analizira i naučnom metodu podvrgne teza o ”velikosrpskoj hegemoniji”, isto kao i u slučaju antisemitizma i ”jevrejske zavere”, veoma lako može da se utvrdi koliko su takve teze besmislene i netačne. Da ne govorimo o obratnoj postavci, kada su Jevreji držali logore smrti za Nemce ili Srbi logore smrti za Hrvate u bilo kom periodu naše istorije?

Komunistima je priča o ”velikosrpskoj hegemoniji” poslužila za obračun sa buržoaskom i kapitalističkom Kraljevinom Jugoslavijom, a ta teza ulazi u zvanične programe Komunističke partije Jugoslavije, posebno od 4. Kongresa Komunističke partije Jugoslavije iz 1928. godine u Drezdenu.

Tokom godina komunističke Jugoslavije i diktature Josipa Broza Tita, sva komunistička rukovodstva uvela su u redovnu političku i institucionalnu upotrebu ovu potpuno besmislenu tezu o ”velikosrpskoj hegemoniji”. Priča o velikoj Srbiji i njenoj hegemoniji posebno se upotrebljavala u okviru obračuna republičkih komunističkih rukovodstava sa srpskim komunistima.

A takva praksa nastavljena je i u seriji građanskih ratova za jugoslovensko nasleđe. Tada je ”velikosrpska hegemonija i agresija” korišćena za secesiju komunističkih republika iz Jugoslavije i najstrašnije zločine nad Srbima od ”Bljeska” i ”Oluje”, preko Klečke i Žute kuće na Kosovu, Metohiji i Albaniji, pa sve do logora za Srbe u Sarajevu i masovne pokolje Srba u Podrinju u BiH.

I danas se bez ikakvih posledica priča o ”velikosrpskoj hegemoniji”, baš kako su o tome pričali pravaši i ustaše. Ona se veoma često čuje čak i iz usta zvaničnika raznoraznih jugoslovenskih banana državica, poput crnogorskog komunoustaše Mila Đukanovića, koji je o tome baš pre neki dan govorio. O ”velikosrpskoj hegemoniji” baš poput nekog pravaša govori i bosanskohercegovački propagandista Hadžifejzović u svojim čuvenim monolozima na ”Fejs TV”.

Kad god čujete da neko priča o ”velikosrpskoj hegemoniji” i ”velikosrpskoj agresiji” u krajevima gde su Srbi autohtono i većinsko stanovništvo ili tamo gde su Srbi oslobađali svoje istorijske zemlje nakon svetskih ratova, znajte da od tih zlokobnih i neutemeljenih reči do pokolja srpskog stanovništva sledi samo jedan mali korak.

Budite budni, braćo Srbi, i reagujte kao što reaguju naša braća po stradanju Jevreji, kad god čujete elemente Srbofobije ili pominjanje ”velikosrpske hegemonije” ili ”velikosrpske agresije”. Gajenje takvog rečnika i pristajanje na njegovo slušanje, neminovno će dovesti do novih pokolja našeg naroda u vremenima istorijskih turbulencija.

I kao što je ubijena devojčica i književnica Ana Frank, tako je i nama ubijano na desetine hiljada dece, tako je ubijen i naš veliki slikar Sava Šumanović, a tako su ubijena i četvorica vladika Srpske pravoslavne crkve. Samo zato što su Srbi i samo zato što su pravoslavni.

”Velikosrpsku hegemoniju”, kao ni ”svetsku jevrejsku zaveru” nismo izmislili mi, već oni koji su nas ubijali.

Krene li negde razgovor o ”velikosrpskoj hegemoniji”, znate šta sledi posle…

Zapratite nas i na socijalnim mrežama:

Fejsbuk

Instagram

Tviter

Pročitajte još:

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *