Hrvati umanjuju broj ubijenih u Jasenovcu

„Na suđenju Adolfu Ajhmanu u Jerusalimu 1961. svedok optužbe Aleksandar Arnon, otkrio je da je u Jasenovcu ubijeno od 600.000 do 700.000 ljudi, dok je u drugim logorskim kompleksima NDH (Jadovno, pre svega) pobijeno još nekoliko stotina hiljada.

Istoričar Menahem Šelah je u svojoj knjizi ‘Istorija holokausta—Jugoslavija’, koju je objavio ‘Jad Vašem’, rekao da je 700.000 žrtava realna cifra.

Bio je moj blizak prijatelj i sa mnom je podelio rezultate svog važnog istraživanja. U svojoj knjizi Šelah je na stranici 188 napisao:

‘Tokom četiri godine postojanja, u Jasenovcu je počinjeno ubistvo na stotine hiljada ljudi. Pored toga što je bio koncentracioni i robovski radni logor, bio je to i logor istrebljenja’. Na stranici 189 svoje knjige potvrdio je da je 700.000 realan broj žrtava.

Preživeli su u svojim svedočenjima rekli da broj žrtava iznosi 900.000 do milion (svedočenja Cadika Danona, Milana Duzemlića, Julijo Binga).

Nacistički izvori navode 600.000–750.000 (Herman Nojbaher, specijalni izaslanik Ministarstva spoljnih poslova Trećeg rajha za Jugoslaviju, i Ernst Fik, general major nemačkih SS trupa, u svom pismu Himleru od 16. marta 1944).

Enciklopedija Jugoslavije iz 1962, objavljena u Zagrebu, kaže da je broj žrtava 700.000.

A Franjo Tuđman, u svom ‘Bespuću povijesne zbiljnosti’ procenjuje da je broj žrtava svega 3.000–4.000.

Vidite, kad dođete do državnog narativa Hrvatske o 83.000 žrtava i Tuđmanovog o samo 3.000, tu morate odmah pozvati u pomoć matematiku i logiku.

Aušvic je zauzimao površinu od 40 km2, a Jasenovac je bio šest puta veći, odnosno 240 km2. Postavlja se pitanje zašto im je bio potreban prostor približne veličine od 150 fudbalskih terena za taj, po državnom narativu Hrvatske, broj od ‘83.000’?

Za izgradnju zida u Jasenovcu od 842 metara dužine korišćen je robovski rad desetina hiljada ljudi koji su ručno morali sve da rade bez mašina.

Nikad nećemo znati tačan broj žrtava u Jasenovcu jer ne bismo uspeli da utvrdimo broj fetusa koji su izvađeni iz materica nesrećnih majki; onih koji su skuvani u kazanima, kako bi se od njih napravio sapun; onih koji su bačeni u reku Savu, onih čije kosti su spaljene u ustaškoj asanaciji terena masovnih grobnica 1945. godine…

Arhiv iz Edinburga raspolaže snimkom Jasenovačkih masovnih grobnica savezničkih pilota iz vazduha koje su se prostirale na oko 10 km2.

U svojoj knjizi ‘Jasenovac—Aušvic Balkana’ prezentovao sam sve do sada dostupne procene o broju žrtava.

Nakon temeljnog istraživanja u arhivama nemačkih vojnih dnevnika u Regensburgu, italijanskih fašista u Rimu, puteva transporta od Jasenovca do Bergena u Nacionalnom arhivu u Oslu, arhive ‘Jad Vašema’, zatim Arhiva Jugoslavije, Srbije, Srpske i Hrvatske, Jugoslovenske kinoteke i poslednjih dokaza iz Arhiva u Edinburgu, bojim se da cifra od 700.000 može biti samo veća nego što smo mislili, i to nema apsolutno nikakve veze s revizionizmom već je zasnovano na istrajnom i temeljnom naučnom istraživanju.

Dakle, trend revizionizma je uveliko u toku, valja se boriti.

A 2007, kada je u Jasenovcu otvorena nova hrvatska izložba o logoru na kojoj je predstavljen spisak od 69.842 ubijenih, otvaranju su prisustvovali i predstavnici centra ‘Simon Vizental’. Očigledno da moj prijatelj Zurof nije imao vremena da se detaljnije pozabavi pitanjima brojeva postradalih, otuda je, očigledno slučajno, upao baš na liniju državnog narativa Hrvatske od 83.000 do 100.000 žrtava u Jasenovcu.

Ja sam istoričar za koga činjenice predstavljaju najvažniju komponentu analize i izvođenja istorijskih zaključaka. Činjenice govore same za sebe. Kome je stalo do istine, a ne do bespuća povesne zbiljnosti, jasno je o čemu se radi“.

Prof. dr Gideon Grajf

Zapratite nas i na socijalnim mrežama:

Fejsbuk

Instagram

Tviter

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *