Kada je najveća fabrika srpske smrti Jasenovac prestala sa radom?

Verovali ili ne fabrika smrti srpskog naroda, logor smrti ”Jasenovac” prestala je sa radom tek 22. aprila 1945. godine. Uz Srbe koji su bili glavna meta ove fabrike smrti, u jasenovačkom paklu su nemilosrdno ubijani i Jevreji i Romi.

Zanimljivo je da Jasenovac nisu oslobodili Titovi partizani, iako su do kraja 1943. godine, tu oružanu formaciju u skoro 100% meri popunjavali Srbi, čije su porodice i rođaci ubijani na najmonstruozniji način u tom logoru i to samo zato što su rođeni kao Srbi i kršteni kao Pravoslavci.

Najveća sramota Titove vlasti je to što je fabrika smrti Jasenovac radio punom parom praktično do samog zvaničnog završetka Drugog svetskog rata, koji je okončan 9. maja 1945. godine (do samo sedamanest dana pre zvaničnog kraja rata Jasenovac odnosi na hiljade srpskih života).

Dakle, Jasenovac je nastavio da radi punom parom iako su sovjetski tenkovi doveli Tita na vlast i oslobodili većinu zemlje još 20. oktobra 1944. godine. Niko, počev od Tita i svih njegovih partizana, prstom nije mrdnuo kako bi sprečio odvođenje i ubijanje Srba, iako su efektivno držali vlast u zemlji šest meseci i nemo posmatrali rad treće najveće fabrike smrti po broju žrtava u Evropi.

Štaviše, iako su bili u mogućnosti da biraju mete savezničkog bombardovanja, Josip Broz Tito i njegovi partizani, nisu tražili nijedno bombardovanje logora ili pruga, puteva i prilaznih saobraćajnica logoru Jasenovac. U isto vreme su tražili na primer od saveznika (i britanski bombarderi izvršili) stravična bombardovanja srpskih gradova poput Leskovca, Niša, Beograda, Podgorice, Nikšića.

Nisu zahtevali ni od sovjetske Crvene armije da, nakon Beograda, krene ka Beču preko Jasenovca i Zagreba, već su Sovjeti, posle Beograda, pošli pravo na Budimpeštu.

Za razliku od Titovih partizana, sovjetski, američki i britanski vojnici su svoje akcije oslobađanja Evrope prvenstveno usmerili na oslobađanje preostalih zatočenika nemačkih koncentracionih logora, pa su tako redom oslobađani Aušvic, Mathauzen, Dahau, Treblinka.

Teško je, usled težine svih ovih činjenica, objasniti paradoks Srba Krajišnika i Srba iz Bosne i Slavonije, koji oduševljeno pristupaju partizanima, jurišaju na čelu sa jednim Hrvatom na Beograd i traže da se obračunaju sa svojim sunarodnicima ”klasnim neprijateljima” i četnicima, dok im Hrvati zatiru porodice u jasenovačkom paklu.

Kakav je to mentalni sklop i ispiranje mozga, nama do dan danas nije jasno?

Uz sve ovo, najveću sramotu Titoizma predstavlja i činjenica da je fabrika smrti Jasenovac jedini logor čiji su zatočenici sami sebe oslobodili, bez bilo čije pomoći i podrške sa strane.

Naime 22. aprila 1945. godine, više od 600 od preostalih 1073 jasenovačkih logoraša, zatočenih u Ciglani, izvršili su proboj golim životima i bez oružja kada su shvatili da ih čeka sigurna smrt. Proboj je preživelo samo njih 117. Istog dana, proboj je izvršilo i 147 jasenovačkih zatočenika u Kožari, od kojih je preživelo samo njih 11.

Tito i njegovi partizani su dopustili da većina od jasenovačkih ubica ne odgovara, pa su oni pobegli u Latinsku Ameriku, Australiju, SAD, Nemačku i Španiju, gde su nastavili sa svojim aktivnostima.

Zašto četnici nisu izvršili napad na Jasenovac?

Draža Mihailović, kao iskusan vojni strateg, je znao da sa svojom gerilskom vojskom, operiše po planinskom i šumskom području, ne može uspešno i bez odgovarajućeg naoružanja da izvede frontalni napad na ravničarsko-močvarni teren Posavine oko Jasenovca.

Uz takav teren i brisan prostor, smetnju je predstavljao i sukob sa tri vojske tj. probijanje bedema od tri vojske (Nemaca, ustaša i partizana) kako bi se stiglo do Jasenovca. Ne postoji gerilska formacija, posebno ne u vreme Drugog svetskog rata, sposobna da frontalno i dugoročnije napadne i probije trostrukog neprijatelja, bez ozbiljno velikog pojačanja i snabdevenosti u oružju.

Sa druge strane, za razliku od četnika koji nisu imali odrede na Baniji i u Slavoniji, partizani su imali odlične jedinice organizovane i na Baniji i u Slavoniji (čak pet banijskih i deset slavonskih brigada) sastavljene skoro isključivo od Srba koje nikada nisu sa leđa napale Jasenovac. Mihailovićevi četnici bi jedino mogli to da učine iz pravca Bosne i planine Motajice da pokušaju proboj protiv tri vojske na najnezahvalnijem terenu.

Zato je taktika Draže Mihailovića bila, da se preko bosanskih četnika i Dinarske četničke divizije zauzme kontrola što većeg terena, kako bi se na taj način sprečilo odvođenje Srba u logor smrti Jasenovac i nakon toga pokušao sam proboj ka logoru. I zaista, tamo gde su kontrolu teritorije imali četnici, tamo je najmanje naroda stradalo u Jasenovcu, za razliku od teritorija koje su držali partizani.

Zapratite nas i na socijalnim mrežama:

Fejsbuk

Instagram

Tviter

One Reply to “Kada je najveća fabrika srpske smrti Jasenovac prestala sa radom?”

  1. Valjevski četnički vojvoda Uroš Drenović je sa 2.000 četnika i 20 .000 ustaša 1942.godine 50.000 Srba sa Kozare odveo u Jasenovac.Zbog tog junačog dela D.Mihajlović mu je dodelio orden.

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *