Simeon Zorić

Na fotografiji se nalazi Simeon Zorić, zvani Sima, iz Čuruga. Pomislićete da se iza takvog imena ne krije nekakva važna istorijska ličnost.

Ne dajte se prevariti, u pitanju je jedan od najmoćnijih ljudi ruske imperije u vreme carice Katarine Velike (1762—1796), koji je takođe imao epitet jednog od najlepših i najzgodnijih muškaraca svog vremena.

Simeon Zorić rodio se 1743. godine od oca Gavrila Nerandžića i majke Stefanije Zorić u oficirskoj familiji Potisko-Pomoriške vojne granice.

Njegov ujak, imućni Jovan Zorić, nije imao muškog naslednika te zbog toga Simeon uzima njegovo prezime Zorić i stasava u familiji svog ujaka pripremajući se za vojni poziv kao i svi u njegovoj familiji.

Međutim, tokom rata za austrijsko nasleđe 1740—1748 (koji nastaje usled osporavanja evropskog plemstva prava na presto Mariji Tereziji zbog odredbi Salijskog zakonika koji je zabranjivao ženama da naslede austrijski presto) dolazi do razvojačenja vojne krajine jer je Marija Terezija na taj način želela da pridobije ugarsko plemstvo. Ove mere dovode do toga da se potpuno ukida Potisko-Pomoriška granica do 1751. godine.

Spomenik Simeonu Zoriću podignut 2007. u Šklovu

Zajedno sa ostalim srpskim familijama Vojne krajine i familije Nerandžić i Zorić prihvataju poziv ruskog senata i sele se u oblast Slavenosrbiju (deo današnje Donjecke i Luganjske oblasti u Ukrajini) u kojoj srpske izbeglice stvaraju parče srpske zemlje u Rusiji, služeći u ruskoj vojsci.

Simeon i njegova braća upisuju kadetske akademije. On završava petrogradsku i ne želeći dalje da se obrazuje, odmah stupa u redove husarskog puka.

Još u tinejdžerskim godinama se ističe na frontu protiv pruske vojske tokom Sedmogodišnjeg rata i od tada njegova vojnička reputacija počinje vrtoglavo da raste, učestvuje u ratovima, biva čak i zarobljen od Turaka i zauzima najvažnije funkcije u Novorusiji (u okviru koje je uspostavljena i Slavenosrbija).

Ubrzo za njega počinje da se interesuje i čuveni knez Grigorij Potemkin i Simeon Zorić postaje njegov ađutant. Potemkin je u to vreme bio u vezi sa caricom Katarinom Velikom i zahvaljujući njemu i mladi, lepi Zorić upada u oko carici koja počinje da razvija simpatije prema njemu.

Tako i sam Zorić postaje ljubavnik carice Katarine i pokušava da sa tog mesta istisne i svog šefa Potemkina, čak izazivajući ga i na dvoboj.

Zahvaljujući svojoj prekoj naravi, plahovitosti, vojničkom mentalitetu i tenzijama koje su se stvarale, carica polako počinje da se hladi prema Zoriću, on gubi njenu naklonost, ali mu carica za uzvrat daje čitav grad Šklov u posed sa sve dvadesetak hiljada stanovnika kao kmetove.

Šklov se danas nalazi u Belorusiji, a Zorić je bio ključna ličnost u njegovom razvoju. U Šklovu su mu se pridružili i mnogi Srbi, a rado viđeni gosti na njegovom posedu su bili i Dositej Obradović, arhimandrit manastira Krupa Gerasim Zelić, Stefan Zanović i mnogi drugi najznamenitiji Srbi tog vremena.

Simeon Zorić umro je u Šklovu 1799. godine, a 2007. godine mu je u tom gradu otkriven spomenik.

Jedan hroničar je zapisao:

„Živeo je raskalašno, u hedonističkom ambijentu, pomažući potrebitima i lakomima. Više nego ljubavna epizoda s Katarinom Drugom, koja mu je donela veliko bogatstvo i još veći nespokoj, spasli su ga zaborava spomeni na dobročinstva prema Srbima u postojbini i prema Srbima i Rusima u Rusiji.“

Zapratite nas i na socijalnim mrežama:

Fejsbuk

Instagram

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *