Dragoljub Draža Mihailović

Dragoljub Draža Mihailović rođen je 27. aprila 1893. godine u Ivanjici. U narodu je poznat i kao “Čiča Draža”.

Pokojni istoričar i Titov biograf Pero Simić izračunao je da je sa svim svojim odlikovanjima koje je poneo još od Prvog balkanskog rata, pa Drugog balkanskog, pa Prvog svetskog rata i svih bitaka u njemu od Cera i Kolubare, preko Mačkovog kamena i Drine do povlačenja preko Albanije, Kajmakčalana i Solunskog fronta, pa sve do najviših američkih, francuskih i poljskih odlikovanja u Drugom svetskom ratu Draža Mihailović jedan od najodlikovanijih srpskih vojnika u istoriji (ako izuzmemo vojvode iz Velikog rata).

Bio je armijski general i načelnik Štaba Vrhovne komande Jugoslovenske vojske, kao i ministar vojske, mornarice i vazduhoplovstva Kraljevine Jugoslavije, u prvoj i drugoj vladi Slobodana Jovanovića, u međuvladi Miloša Trifunovića i vladi Božidara Purića, u toku Drugog svetskog rata.

Kao najodlikovaniji oficir 1941. ne priznaje poraz u Aprilskom ratu i okupaciju, a u maju 1941. godine odlazi na Ravnu Goru, gde nastavlja otpor. To je bio prvi pokret otpora na teritoriji porobljene Evrope – nazvan Ravnogorski pokret.

General Dragoljub Draža Mihailović proslavlja svoju Krsnu Slavu Svetog Nikolu, 19. decembra 1943. godine u selu Gornja Orovica kod Ljubovije

Jedini smo, na Balkanu, a i šire, uz Grke, koji su ustali protiv Hitlera još od samog početka rata. Svi ostali balkanski narodi su većinski bili uz njega.

Čiča Draža je uspostavio vezu sa Britancima i izbegličkom Vladom Kraljevine Jugoslavije 13. septembra 1941. godine. Rekao im je da je uspeo da organizuje pokret otpora. Jedan deo svojih jedinica Draža Mihailović je poslao u Bosnu, da zaštiti srpski živalj od ustaša. Drugi deo je ostao u Šumadiji i Starom Rasu da se defanzivno bori sa Nemcima.

Pokušana je saradnja sa komunistima 19. septembra 1941. godine kada je došlo do susreta Draže i Josipa Broza Tita. Saradnja je opstala svega nekoliko nedelja, jer se, između ostalog, postavilo pitanje o državno-političkom uređenju države nakon rata.

Ravnogorski borci su radili uglavnom sabotaže, jer svako upuštanje u borbu sa Nemcima značilo je nove civilne žrtve. Pošto je samo u Srbiji važilo pravilo da se ubije sto srpskih civila za jednog Nemca.

Nakon završenih operacija za oslobođenje Jugoslavije u proleće 1945. godine, komunisti su krenuli u lov na zaostale četničke jedinice. Draguljub Mihailović je uhvaćen u selu Repuševići u okolini Višegrada 13. marta 1946. godine. Na montiranom suđenju osuđen je na smrt i ubijen 17. jula iste godine.

Završna reč armijskog generala Dragoljuba Mihailovića, 15. jula 1946. u Beogradu:

”Sve do mog hapšenja verovao sam da ću ponovo okupiti oko sebe jaku vojsku. Za prvo vreme, na ustanak, nisam pomišljao, znajući da bi bio ugušen u krvi.
U Bosni su nas neprestano napadali redom: partizani, ustaše, muslimani, a u poslednje vreme Nemci mnogo ređe. Gonjeni pred udruženim četvorostrukim neprijateljem, gladni, goli, bosi i nenaoružani, spoticali smo se i padali. Svuda usput iz jama, u koje smo upadali, čulo se i Bogu teško umiranje. Iza nas na žbunju, ostajale su naše izgažene izgužvane šajkače, torbe-tkanice, kanice, pletene čarape, rukavice, opanci i obojci.
Biće mi lakše na nebu, ako nova pokolenja upale najmanje 20.000 sveća borcima koje sam izgubio dok me je Tito progonio kroz Bosnu. Tokom ovog suđenja slobodi sam se nadao samo u zaboravu. Moje sadašnje nade i molbe usmerene su isključivo ka nebu“.

Izvor: Fejsbuk stranica „Srpska istorija“

Zapratite nas i na socijalnim mrežama:

Fejsbuk

Instagram

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *